Σάββατο

Ο κόκκινος Δεκέμβρης…

https://i1.wp.com/www.elkosmos.gr/wp-content/uploads/2014/08/031213-dekemvriana.jpg 


Δυστυχώς οι Έλληνες τις τελευταίες δεκαετίες έχουν κοντή μνήμη. Ξεχνούν τι σημαίνει αριστερά. Ξεχνούν τι σημαίνει ΚΚΕ. Όμως οι Έλληνες εθνικιστές ουδέποτε θα ξεχάσουν τα φρικτά εγκλήματα που διέπραξαν οι κομμουνιστοσυμμορίτες του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΟΠΛΑ κατά τον Δεκέμβριο του 1944, καθώς επίσης και τα εγκλήματα του ΔΣΕ κατά την διάρκεια των ετών 1946 – 1949.

Τα εγκλήματα των κομμουνιστών
Για τους Έλληνες πατριώτες ο μήνας αυτός φέρνει στην μνήμη τους σφαγές, λεηλασίες περιουσιών, απαγωγές και δολοφονίες αθώων πολιτών, βιασμούς, καταστροφές και ανατινάξεις οικιών. Φέρνει επίσης στην μνήμη τους τον απελπισμένο αγώνα ολίγων χιλιάδων ηρώων εθνικιστών, οι οποίοι μαζί με την Χωροφυλακή και την Αστυνομία Πόλεων, οχυρωμένοι σε μια μικρή έκταση στο κέντρο των Αθηνών, αντιμετώπισαν ηρωικά την επίθεση των κομμουνιστικών ορδών του ΕΛΑΣ και των λοιπών συμμοριτών. Σκοπός τους η μπολσεβικοποίηση της Ελλάδος.
Ήθελαν μέσω της προλεταριακής επανάστασης, να την παραδώσουν σιδηροδέσμια στο ανατολικό κομμουνιστικό μπλοκ χάρισμα στον πατερούλη τους Στάλιν. Για τους Έλληνες εθνικιστές ο Δεκέμβριος ήταν ένα ηχηρό χαστούκι στην Σοβιετική αυτοκρατορία αλλά και μια ακόμη ένδοξη σελίδα του γένους μας. Εάν εκείνοι οι ηρωικοί μαχητές έχαναν την μάχη, τότε η Ελλάς θα είχε την τύχη και θα υφίστατο, όσα υπέστησαν οι λαοί των ανατολικών χωρών οι οποίοι έπεσαν στα δίχτυα του κομμουνισμού. Αν λυπήθηκαν για κάτι οι κομμουνιστές, ήταν γιατί απέτυχε η ανταρσία τους, μετά από τόσους ποταμούς αίματος που έχυσαν Ελλήνων αντικομμουνιστών.
Πάντα ήταν ψευδείς οι διακηρύξεις τους ότι αποδοκιμάζουν τα γεγονότα, διότι τα λόγια και οι ανακοινώσεις τους, τους διαψεύδουν πανηγυρικά.
Ομολογίες ενοχής
Ιδού λοιπόν η απόφαση της 11ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, που δημοσιεύτηκε στον «Ριζοσπάστη» την 24ην Απριλίου 1945:
« Ο αγώνας του Δεκέμβρη είναι μια παλλαϊκή ένοπλη αντίσταση ενάντια στο πραξικόπημα της αντίστασης, που ήθελε να ανακόψει με τη βία την ομαλή και ειρηνική δημοκρατική εξέλιξη της χώρας. Είναι το διαμάντι του αγώνα του Έθνους μας για την δημοκρατική αναδημιουργία και την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Είναι η πιο έμπρακτη εκδήλωση του αγώνα που διεξάγουν οι ελεύθεροι λαοί ενάντια στις σκοτεινές δυνάμεις της διεθνούς αντίδρασης. Ο αγώνας του Δεκέμβρη δημιουργεί ένα μεγάλο και πολύτιμο ηθικό κεφάλαιο στο εσωτερικό και το εξωτερικό, που πολύ γρήγορα θα βρει την αξιοποίηση του…».
Επίσης την 13η Ιανουαρίου 1946 έγραφε ο Μπαρτζιώτας στον « Ριζοσπάστη»:
« Ο μεγάλος Δεκέμβρης χαράχτηκε βαθειά μέσα στην καρδιά του λαού και μισήθηκε θανάσιμα από τον «κόσμο» της αντίδρασης και δικαιολογημένα. Για πρώτη φορά η πλουτοκρατία και η ολιγαρχία πλήρωσε και πλήρωσε ακριβά.».
Μόνο που από την πλουτοκρατία και την ολιγαρχία ουδείς ενοχλήθηκε από τους κομμουνιστές. Ας είναι καλά οι λίρες! Ο απλός λαός έχυσε ποταμούς αίματος από τα χατζάρια και τα κονσερβοκούτια τους.
Ο Νίκος Ζαχαριάδης στην 12η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (25 – 27 Ιουνίου 1945) δήλωνε:
« …Αγριότητες έγιναν το Δεκέμβρη και τέτοιες έκαμαν και μέλη του κόμματος… Μένει το ζήτημα της ομηρίας. Το λάθος δεν είναι ότι διατάχθηκε η ομηρία από τ’ απάνω . Το λάθος είναι ότι διατάχθηκε η ομηρία χωρίς πειθαρχία και σχεδόν εκφυλίστηκε σε εξωπολιτική πράξη… (εξοντώσεως των πάντων που δεν ήσαν με το μέρος του ΚΚΕ…).
Ο δεύτερος μετά τον Γ. Σιάντο Γενικός Γραμματεύς του ΚΚΕ Γιάννης Ιωαννίδης δήλωνε :
« … Κάναμε γκάφες το Δεκέμβρη, και επιδείξαμε σαν κόμμα ηττοπάθεια.. Έγιναν και στραπάτσα. Έγιναν… Έγιναν στραπάτσα που δε μπορούσες να τα βάλεις ποτέ στο μυαλό σου… Αυτό πρέπει να μας γίνει μάθημα…».
Ο Δημήτρης Βλαντάς υπουργός Στρατιωτικών της εποχής του συμμοριτοπόλεμου του ΔΣΕ, αναφερόμενος στα Δεκεμβριανά λέει μεταξύ των άλλων:
«…Αν πάρουμε σοβαρά αυτό που γράφει ο Παρτσαλίδης τότε η ηγεσία του ΚΚΕ αποτελούνταν από γελοία και ελεεινά πρόσωπα.». Σε δηλώσεις του δε προς την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» συμπλήρωνε : «… Τα Δεκεμβριανά ήταν μια κρεατομηχανή που έκοψε αλύπητα και από τις δύο μεριές…».
Η Κομμουνιστική Επιθεώρηση, τεύχος Δεκεμβρίου 1945 έγραφε: « Η εξέγερση του Δεκέμβρη είναι πιστή συνέχιση και ανάπτυξη των εθνικοαπελευθερωτικών παραδόσεων του 1821!!!».
Ο δε Γ.Γ. του ΚΚΕ Χαρίλαος Φλωράκης με δηλώσεις του, είχε ρίξει το αινιγματικό για τους οπαδούς του και ανησυχητικό για ολόκληρο το Έθνος σύνθημα : «Ο Δεκέμβρης φρονηματίζει, παρορμά και μας κατευθύνει».
Οι ξένοι για τα Δεκεμβριανά
Μεταφέρουμε απόσπασμα από την έκθεση του Βρετανού εργατικού ηγέτη της αριστεράς, Γουώλτερ Σιτρίν:
« …Οι Ελασίται είναι οι πλέον βρωμεροί στρατιώται από ηθικής και υλικής απόψεως, τους οποίους τα στρατεύματα μας έχουν συναντήσει…», «Επεσκέφθημεν επίσης το Περιστέρι, προάστειον των Αθηνών, όπου εις το έδαφος το οποίον περιέβαλε το Νεκροταφείον είδαμε πτώματα εκθαμμένα από ορύγματα. Περίπου 350 ήσαν εκτεθειμένα δι’ αναγνώρισιν και υπήρχον ακόμη πολλά ορύγματα τα οποία δεν είχον ανοιχθή…», «… Όλοι σχεδόν οι Ελασίται είναι εγκληματίαι. Επίσης προέβησαν εις άνοιγμα των φυλακών και όλους τους εγκληματίας κατέταξαν εις τον ΕΛΑΣ…».
Ο Άγγλος δημοσιογράφος Φ.Α.ΒΟΪΤ γράφει:
«Τα θύματα των σφαγών περιλαμβάνουν ολοκλήρους οικογενείας. Πλείστα πτώματα ευρέθησαν φρικωδώς παραμορφωμένα, με εξωρυγμένους οφθαλμούς, σχισμένα τα στόματα και κομμένες τις μύτες.»
Κόμμα εγκλήματος και προδοσίας
Ο Γ. Παπανδρέου ο οποίος γνώριζε πάρα πολύ καλά τους κουκουέδες είχε ονομάσει το κόμμα τους «Κόμμα εγκλήματος και προδοσίας.». Το ΚΚΕ από της ιδρύσεως του και μέχρι σήμερα, νόμιμο είτε παράνομο, αυτοπρόσωπο είτε με προσωπείο, ενωμένο ή διαιρεμένο αντιστρατεύεται την πατρίδα, εχθρεύεται την θρησκεία, εκμεταλλεύεται την εργατική τάξη, δηλητηριάζει την νεολαία και προδίδει το Έθνος.

Τους πληροφορούμε λοιπόν ότι οι Έλληνες πατριώτες και εθνικιστές δεν ξεχνούν. Θα θυμούνται πάντα τα εγκλήματα και τις σφαγές των αθώων πολιτών από τους κομμουνιστές τον Δεκέμβριο του 1944. Το ΚΚΕ επειδή ακόμη και σήμερα τιμά το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, την ΠΕΕΑ και τον ΔΣΕ με ανοικτές συγκεντρώσεις δίχως αιδώ, τους υπενθυμίζουμε ότι μία ημέρα θα λάβουν την εξόφληση για το Κόκκινο Δεκέμβρη….

Νίκος Παπαγεωργίου…

Τετάρτη

Μια απάντηση στον …σπουδ..αρχίδη… ΖΟΥΡΑΡΙ.




ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟ κ. ΖΟΥΡΑΡΙ

ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΜΕ!!!!!
ΕΝΑΣ ΕΠΑΙΝΟΣ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!

Ευγνωμονούμε τον Εξοχώτατο Υφυπουργό της Παιδείας  ΚΥΡΙΟ Κωνστ. Ζουράρι, τον φίλο και υπερασπιστή των ομοφυλοφίλων (βλ. σχετική ψηφοφορία στη Βουλή),  για όσα είπε δημοσίως για την ελαχιστότητά μας σήμερα σε ραδιοφωνική εκπομπή. Τα ανεγνώσαμε στην ιστοσελίδα «Romfea.gr» και σας τα παραθέτουμε παρακάτω. 
Η απορία μας είναι πως ένα τόσο υψηλά ιστάμενο δημόσιο πρόσωπο, που έχει επιφορτισθή με τόσο υψηλά καθήκοντα, επαναλαμβάνω, πως κατορθώνει και βρίσκει τον χρόνο, ώστε να ασχολείται με ένα τόσο ευτελές πρόσωπο, όπως η ελαχιστότης μας;   Μας αποκάλεσε:
  • «γέρο μητροπολίτη», 
  • «παληό χωροφύλακα», 
  • «γεροντάκι» καί 
  • «τζιχαντιστή»! 
Απορούμε πως ένα Ζουράρις ΚΑΤΑΔΕΧΕΤΑΙ να ασχοληθεί με ένα τόσο ευτελές πρόσωπο, τον ταλαίπωρο Αμβρόσιο; Αυτός ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ! ο ΠΑΝΕΞΥΠΝΟΣ! ο ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΟΣ! ο ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!  Τόσο πολύ, λοιπόν τον ενοχλεί η παρουσία μας;  Τόσο πολύ τον ενοχλεί ο λόγος μας; 

  Εμείς πάντως θα πούμε πως στην κατοχή κάτι τύποι σαν τον Ζουράρι,  έπλεναν τα σώβρακα των Γερμανών για να… επιζήσουν.
Ολόκληρο το πόστ ΕΔΩ

ΕΥΓΝΩΜΟΝΩ ΤΟΝ κ. ΖΟΥΡΑΡΙ !!!!

zouraris-kalabriton

Στην εκπομπή με τον Σπύρο Χαριτάτο μίλησε ο Κώστας Ζουράρις, Υφυπουργός Παιδείας για τον Φιντέλ Κάστρο, τις σχέσεις με την Εκκλησία και ορισμένους Μητροπολίτες.
«Ήταν μια μεγάλη φυσιογνωμία της ανθρωπότητας ο Φιντέλ Κάστρο, μαζί με τον Τσε Γκεβάρα. Αποδήμησε εις Κύριον και μας αφήνει πιο φτωχούς και λιγότερο επαναστάτες…», είπε στον Alpha 96.5 και τον Αlpha 989 ο υφυπουργός Παιδείας, Κώστας Ζουράρις για τον θάνατο του ηγέτη της «Κούβας ενώ χαρακτήρισε «μ@λ@κες» όσους τον αποκαλούν «δικτάτορα» λέγοντας χαρακτηριστικά «βαριέμαι να μιλάω γι’ αυτούς».
Σε ερώτηση για τη σχέση του με την Εκκλησία και ορισμένους Μητροπολίτες, ο κος Ζουράρις εμφανίστηκε λάβρος κατά του Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Αμβροσίου: «Με τον γέρο τον Μητροπολίτη Αμβρόσιο δεν γίνεται «να τα έχω καλά». Με τον «παλιό χωροφύλακα». Το «φασισταριό». Αντί να πάει σε ένα μοναστήρι να κλειστεί και να σώσει ό, τι απέμεινε από την ψυχή του στα υπόλοιπα χρόνια που του χαρίζει ο Θεός, λέει αυτές τις αηδίες. Ο Αρχιεπίσκοπος τον στήριξε γιατί είναι γεροντάκι ο Αιγιαλείας, είναι μητροπολίτης και μπορεί να του ξεφεύγει και να λέει και κανένα σωστό. Δεν υπήρχε τίποτα το χριστιανικό με την έννοια της πραότητας, της καταλλαγής, δεν υπήρχε τίποτα το χριστιανικό πχ (όπως) από τον διάλογο του Χριστού με την πόρνη στην Κανά. Τί να σου πω δηλαδή; Σαν τζιχαντιστής μιλούσε».
Όπως είπε ο ίδιος ο κος Ζουράρις, πάντως, «η Ορθοδοξία περιλαμβάνεται στην πολιτιστική μου συγκρότηση».
******************************

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Αγαπητοί μου Αδελφοί,
 ________Ο κ. Ζουράρις υπηρετεί μια Κυβέρνηση, που αυτοαποκαλείται «ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ», η οποία σκοό της και στόχο της έθεσε να γκρεμίσει την Ορθοδοξία μας και συγχρόνως να αναδείξει τον Ισλαμισμό στην δύστυχη Χώρα μας! Κορυφαίοι παράγοντες της Κυβερνήσεως αρνήθηκαν τον θρησκευτικό όρκο, υπερηφανεύονται και προβάλλουν ως αστεφάνωτα ζευγάρια, καμαρώνουν για τα αβάπτιστα παιδάκια τους, καταργούν τις εθνικές εορτές, αλλοιώνουν την ιστορία μας, π.χ. ομιλούν για τον συνωστισμό της Σμύρνης, κλπ. κλπ. Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ κ. Ζουράρις όχι μόνον δεν ενοχλείται από όλα αυτά, αλλά καί αποδέχθηκε το αξίωμα του Υφυπουργού  της Παιδείας!  Δηλ. συμπράττει στον αφανισμό της Χώρας μας! 
________Δίδοντάς του μια αφορμή μήπως και ανοίξουν τα τυφλωμένα ματάκια της ψυχής του, από τη θέση αυτή τον πληροφορούμε ότι οι .........ΒΛΑΚΕΣ ΠΟΛΩΝΟΙ με πρόσφατη απόφασή τους ανεκήρυξαν τον Χριστό μας ως ΒΑΣΙΛΕΑ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ! 
___________Απολαύστε το!
 + Ο Κ και Αι. Αμβρόσιος

Αποκλείεται να υπάρχει πιο μαλάκας δήμαρχος στον… πλανήτη.. γη.




Ένα μοναδικό φαινόμενο αντίκρισαν οι κάτοικοι του Ρεθύμνου: Ο δήμος ασφαλτόστρωσε έναν δρόμο αλλά δεν ειδοποίησε τους περίοικους να απομακρύνουν τα ΙΧ τους. Έτσι οι υπεύθυνοι αποφάσισαν να συνεχίσουν κανονικά τις εργασίες, αφήνοντας... κενά εκεί όπου ήταν παρκαρισμένα ΙΧ και κάδοι.
 Το περιστατικό συνέβη στην οδό Επ. Μαρούλη. Όπως καταγγέλλουν οι κάτοικοι της περιοχής οι δημοτικές αρχές δεν τους ειδοποίησαν εγκαίρως ώστε να μετακινήσουν τα οχήματά τους, προκειμένου να εκτελεστούν κανονικά οι εργασίες. Με αποτέλεσμα ο δήμος να κάνει την ασφαλτόστρωση στον δρόμο, ωστόσο το νέο οδόστρωμα πέρασε ... δίπλα από τα αυτοκίνητα και τους κάδους σκουπιδιών!
 
 
 
 
 
Από σήμερα το Ρέθυμνο μπορεί να υπερηφανεύεται ότι έκανε την πρώτη ασφαλτόστρωση στον κόσμο, χωρίς να μετακινηθούν αυτοκίνητα!



«δια της εις άτοπον επαγωγής» συμπεραίνουμε… Φώφη η... Βενιζελος

Μας αηδiαζει ο Κοντομηνάς ~ Δυστυχώς ο γέρος πρέπει να πάει φυλακή…

ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΑΓΩΝΙΑ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΤΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ, ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΚΕΦΑΛΙΑ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΠΟΝΗΡΑ ΒΛΕΜΑΤΑ ΣΤΟ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗ ΤΟΥΣ… ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΠΩΣ ΔΑΓΚΩΝΟΝΤΑΙ… ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΜΗ ΣΤΕΝΟΧΩΡΗΘΕΙ Ο ΣΠΟΝΣΟΡΑΣ, Η΄ ΜΗΠΩΣ ΤΟΝ ΤΣΑΝΤΙΣΕΙ Ο ΗΛΙΑΣ ΚΙ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΞΕΡΝΑΕΙ?

Α ΡΕ ΠΡΟΔΟΤΕΣ…

kasidiaris-kontominas

 ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΚΟΝΤΟΜΗΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΑ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ! ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΧΟΡΤΑΣΤΙΚΑ 16 ΛΕΠΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΑΠΕΚΡΥΨΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΜΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΚΤΕΘΕΙ Ο ΚΑΝΑΛΑΡΧΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΧΟΝΤΡΗ ΠΟΡΤΟΦΟΛΑ, ΠΟΥ ΛΑΔΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΒΟΥΛΩΝΕΙ ΣΤΟΜΑΤΑ! (ΒΙΝΤΕΟ)

«Μέσα στον πανικό του ο αρχιδιαπλεκόμενος καναλάρχης επιτέθηκε σκαιότατα στον βουλευτή μας για να λάβει ως απάντηση τους πρέποντες χαρακτηρισμούς: «βλάκα, πανηλίθιε γελοίε και καραγκιόζη»

Παρά την προκλητική συμπεριφορά Κοντομηνά, ο Ηλίας Κασιδιάρης κατάφερε να εκμαιεύσει την ομολογία του πως εμπλέκεται στην βρώμικη υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ.

Ο Κοντομηνάς δήλωσε πως στην εν λόγω λίστα υπάρχει εταιρικός λογαριασμός της Interamerican, αναφέροντας επί λέξει: «Η λίστα Λαγκάρντ γράφει Interamerican μηδέν».

Σύμφωνα με τον Εβραί Φαλτσιανί, τα μεγάλα μυστικά της λίστας Λαγκάρντ δε βρίσκονται στους λογαριασμούς με κεφάλαια, αλλά στους μηδενικούς, που υποκρύπτουν κινήσεις με off-shore εταιρίες. Μόλις ο Κοντομηνάς αντελήφθη την ομολογία του άρχισε τις γραφικές φωνασκίες και στο τέλος τις σκαιότατες προκλήσεις κατά του εκπροσώπου μας.

Στο σημείο εκείνο ο βουλευτής μας αναγκάστηκε να του απαντήσει οργισμένος πως είναι «βλάκας, πανηλίθιος, γελοίος και καραγκιόζης».

Για μία ακόμη φορά ο εκπρόσωπος της ΝΔ Βορίδης έκανε νοήματα πίσω από την πλάτη μας, δίνοντας το σήμα στον προεδρεύοντα να διακόψει, καλύπτοντας έτσι ένα ακόμη μέγα οικονομικό σκάνδαλο. Τα πρακτικά της επιτροπής με την κατάθεση Κοντομηνά θα μεταβιβαστούν στον αρμόδιο εισαγγελέα για να ασκηθεί ποινική δίωξη για το αδίκημα της ψευδορκίας» καταγγέλει στην επίσημη ιστοσελίδα της η Χρυσή Αυγή.

…στη φυλακή ισόβια έπρεπε να ήσουνα ελεεινό υποκείμενο κι εσύ και η κόρη σου και όλοι σας, εσείς το οργανωμένο έγκλημα είστε και τίποτα άλλο… Ολοι λοιπόν στη φυλακή αφού πίνετε το αίμα του λαού.





Διαβαστε σχετικα

http://www.pentapostagma.gr/2012/01/blog-post_785.html

Γιατί δεν είναι φυλακή ο Κοντομηνας για παραβίαση των όρων;


Με τέτοια βυζιά στην δούλεψη του πώς να μπει μέσα;

Το αφεντικό είναι υπόδικος για πολλά κακουργήματα για την υπόθεση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου… 
Του έχει απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα και πρέπει να παρουσιάζεται κάθε 15 μέρες στο αστυνομικό τμήμα…
Τον κυνηγά και η εφορία καθώς χρωστούσε πάνω από 120.000.000 ευρώ και το ρύθμισε (με την κυβέρνηση Τσίπρα) στα 59.000.000 ευρώ από τα οποία δεν έχει καταβάλει ούτε ένα… σεντ…
Είναι, μεταξύ των άλλων, ιδιοκτήτης του τηλεοπτικού σταθμού Alpha…
Τι έκανε, λίγες μέρες πριν προκηρυχθεί διαγωνισμός για νέες (4) άδειες; 
– Ανανέωσε το συμβόλαιο της Μενεγάκη για τέσσερα (4) χρόνια με διπλασιασμό της αμοιβής της (μιλάμε για πολλά εκατομμύρια!!)
– Ανανέωσε το συμβόλαιο του Λάκη (δεν χρειάζεται να πω περισσότερα!!)
– Δημιούργησε τον Alpha Κύπρου, τον οποίο εγκαινιάζει σε λίγες μέρες, με όλο το τσούρμο που κουβαλάει εκεί (Μενεγάκη, Λάκης, Βερύκιος κλπ)
Και ερωτώ τώρα εγώ τρία απλά ερωτήματα: 
1ο. Πως ταξιδεύει όπου θέλει (ΗΠΑ, Αγγλία, Κύπρος κλπ) αφού είναι υπόδικος και με δικαστική απαγόρευση ;;
2ο. Πως πληρώνει εκατομμύρια αμοιβές όταν χρωστάει τα μαλιοκέφαλα του στο δημόσιο ;; (Ένα χιλιάρικο να χρωστάμε εμείς και μας το κατάσχει αμέσως ο Αλεξιάδης από το μισθό μας στην τράπεζα)
3ο. …και σημαντικότερο. Που ξέρει πως θα πάρει μία από τις 4 τηλεοπτικές άδειες και κλείνει τηλεπερσόνες και τηλεμαλάκες, με αμύθητα ποσά (για τα τωρινά ελληνικά δεδομένα) και ανοίγει και θυγατρικό τηλεοπτικό σταθμό στην Κύπρο ;;
Tου το είπε ο…Τσίπρας σε καμιά συνάντηση παρουσία γάτας Ιμαλαϊων ;;
Μάλλον…!!!
Κατά τα λοιπά… ο Σύριζα και ο Τσίπρας θα τσακίσουν την διαπλοκή και τη διαφθορά και σκίζουν γάτες και τα ιμάτια τους, στο όνομα της διαφάνειας…!!!
makeleio.gr







Δευτέρα

Το ταξιδι του εξαγνισμου Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ, 20 χρονιά μετά, επιστρέφει στην λεωφόρο Μαλεκόν Η σημειωλογία του ταξιδιού στην Κούβα μέσα από μια συνέντευξη

 


O Aλέξης Τσίπρας επιστρέφει στη Κούβα, στο “ωραιότερο” ταξίδι της ζωής του. Αυτή τη φορά για να αποχαιρετήσει τον Φιντέλ Κάστρο…Ο σημερινός πρωθυπουργός ήταν 23 χρόνων όταν βρέθηκε για πρώτη φορά, το 1997, στη Κούβα.
-Πήγαινα το βράδυ σε αυτή την τεράστια παραλιακή λεωφόρο του Μαλεκόν και έβλεπα τους ανθρώπους να χορεύουν και να διασκεδάζουν χωρίς τίποτα -με ένα απλό ταμπούρλο…
Απόσπασμα από την καλύτερη και ίσως πιο “αθώα” συνέντευξη που έχει δώσει ο σημερινός πρωθυπουργός στους Schooligans . Αξίζουν συγχαρητήρια στην ομάδα που πήρε εκείνη την συνέντευξη. Την αναδημοσιεύουμε γιατί θεωρούμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας, εκτός από τη Κούβα, ετοιμάζεται να επιστρέψει στις ρίζες του…
anoigmasmall
Μια ανοιξιάτικη μέρα του 2008 ο Αλέξης Τσίπρας, πρώην καταληψίας και νυν πρόεδρος του Συνασπισμού, δέχτηκε τους Schooligans για μια συνέντευξη στο γραφείο του…
Νιώθεις ποτέ τρακ πριν από μία συνέντευξη;
Το’ χω ξεπεράσει πια.
Δεν ανησυχείς μήπως πεις καμιά βλακεία;
Ε, ανησυχώ, αλλά τι να κάνω; Το χειρότερο είναι όταν στήνουν μπροστά σου μια κάμερα και πρέπει να κάνεις μια δήλωση. Όσο πιο χαλαρός είσαι, τόσο καλύτερη ατάκα θα πεις. Αν το προετοιμάσεις πολύ, στο τέλος θα μπερδευτείς.
Γιατί δεν κάνεις αυτό που κάνει ο Κουλούρης; Παίρνει δραματικό ύφος, λέει ό,τι λέει και μόλις μπερδευτεί λέει «Πάμε ξανά» και το ξαναπαίζει…
Ε, δεν είναι λύση αυτό! Άσε που μετά τον πιάνει ο Λαζόπουλος και η «Ελληνοφρένεια» και τον ξεσκίζουν!
Στην τηλεόραση σε καλούν συχνά;
Κοίτα, ο χαμός έγινε μετά το καλό αποτέλεσμα στις δημοτικές εκλογές. Μου ζητήσανε σχεδόν όλες οι εκπομπές. Μόνο η Νικολούλη δε με πήρε τηλέφωνο να μου πει να ψάξουμε μαζί κανέναν αγνοούμενο. Ό,τι μπορείς να φανταστείς.
Όπως;
Καταρχάς, όλα αυτά τα περίεργα σόου που μαζεύονται κάποιοι τύποι σ’ ένα τραπέζι και πίνουνε και τρώνε και γλεντάνε. Διγενή, Παπαδόπουλος και λοιπά…
Γιατί δεν πας;
Γιατί δεν είμαι tv-περσόνα, ούτε άνθρωπος του θεάματος. Έχω έναν πολιτικό ρόλο, εκπροσωπώ κάποιες απόψεις. Θέλω να περιορίζομαι, χωρίς αυτό να γίνεται «ξύλινο», σε αυτό που έχω αναλάβει να κάνω.
Τα πρωινάδικα σε φωνάξανε; Η Μενεγάκη, ο Αρναούτογλου…;
Καλά, αυτοί εννοείται. Και επειδή δεν πήγα, έβγαλα μια εικόνα προς αυτό τον κόσμο ότι είμαι πολύ σνομπ απέναντί τους.
Δεν είσαι;
Όχι, κάποια από αυτά μπορεί να τύχει κι εγώ να τα χαζέψω. Δεν μπορώ όμως και να πάω. Θεωρώ ότι από ένα σημείο και μετά, όχι απλά φθείρεσαι, αλλά γίνεσαι ένα κομμάτι όλου αυτού του πράγματος που βγαίνει από τα μέσα ενημέρωσης και άρα δεν μπορείς να είσαι κριτικός απέναντί του.
Απ’ την άλλη, τα ΜΜΕ είναι φιλικά μαζί σου.
Τώρα ναι, στην αρχή όχι. Όταν ακούστηκε η υποψηφιότητά μου για τον Δήμο της Αθήνας, με είχαν χτυπήσει πάρα πολύ. Σνομπάρανε, γελάγανε, ήταν σχεδόν ειρωνικοί: «Ποιος είναι αυτός; Τον ξέρει η μάνα του;». Θυμάμαι χαρακτηριστικά που είχε συναντήσει ο Αλέκος ο Αλαβάνος την Μπακογιάννη στο αεροδρόμιο κι εκείνη του ‘κανε πλάκα: «Πώς τον είπες; Τσίπρα; Μαζί μoυ θα τα βάλει αυτός;». Ακόμα και άνθρωποι που σήμερα είναι φίλοι, όπως ο Γιώργος ο Βότσης, τότε είχαν σταθεί επικριτικά. Κάποια στιγμή όμως όλο αυτό το πράγμα γύρισε.
Τι άλλαξε και γύρισε;
Γύρισε, διότι ο κόσμος έχει κουραστεί, έχει αηδιάσει απ’ όλο αυτό τον συρφετό που βγαίνει στην τηλεόραση. Πέφτει σε πολιτικές συζητήσεις κι αμέσως πατάει το κουμπί ν’ αλλάξει κανάλι. Οπότε οτιδήποτε διαφορετικό, καταρχήν το προσέχει. Θυμάμαι σ’ ένα debate ήμασταν όλοι οι υποψήφιοι δήμαρχοι, ο Κακλαμάνης, ο Σκανδαλίδης, ο Χαλβατζής –όλοι τους φτασμένοι πολιτικοί. Σε μένα ο κόσμος έβλεπε κάτι διαφορετικό. Άρα αυτό που λέγανε ως τότε ντεσαβαντάζ –«ο νεαρός», «ο άπειρος»- τελικώς λειτούργησε ως αβαντάζ. Ο κόσμος κάθισε και μ’ άκουσε.
Σε άκουσε ή απλά σε κοίταξε; Αν αυτά που λες τα έλεγε ένας 50χρονος κι όχι ένας 33χρονος θα είχαν τον ίδιο αντίκτυπο;
Ενδιαφέρουσα ερώτηση… Δε με συμφέρει η απάντηση που θα σας δώσω, αλλά ναι, παίζει ρόλο η ηλικία μου. Παίζει όμως ρόλο και το τι λες.
Πώς σου φάνηκε αυτό που έγραψε ο «Πιτσιρίκος» στο blog του: «Αυτό έχουμε πάθει με τον κ. Τσίπρα. Τα κάναμε τόσο χάλια επί δεκαετίες, που τώρα έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες μας πάνω σε έναν νέο άνθρωπο που –στην πραγματικότητα- δεν έχουμε ιδέα ποιος είναι, αλλά μας φαίνεται καθαρός, γλυκός και καλοπροαίρετος. Στην ουσία, του ζητάμε να μη μας προδώσει, ενώ εμείς τα έχουμε προδώσει όλα. Του ζητάμε να μην αποδειχτεί βρόμικος. Δηλαδή, του ζητάμε να μην γίνει σαν κι …εμάς. Γιατί αυτό δεν θα του το συγχωρέσουμε ποτέ…». Δεν είναι ωραία προσέγγιση;
Ναι, είναι ωραία προσέγγιση και την προσλαμβάνω από πάρα πολύ κόσμο.
Αυτό το αίτημα «να μη μας προδώσεις και να σηκώσεις τις αμαρτίες μας» το είχαμε και από έναν άλλο 33χρονο, τον Ιησού Χριστό!
Αυτοί οι συνειρμοί είναι λίγο προβληματικοί! (γέλια) …Θα σας πω ένα φοβερό περιστατικό: Μας πήρε προχτές τηλέφωνο κάποιος φίλος του κόμματος από ένα χωριό στην Κορινθία. Και μας λέει: «Κάντε κάτι, γιατί στο χωριό βγαίνει ένας τρελός παπάς κάθε Κυριακή και φωνάζει από τα μεγάφωνα της εκκλησίας ‘Χριστιανοί, απομακρυνθείτε από τον Τσίπρα! Είναι ο νέος Αντίχριστος! Είναι 33 χρονών και έχει εκλεγεί σε ένα φιλοεβραϊκό κόμμα! Μακριά τα παιδιά σας από τον Τσίπρα!’».
Σοβαρά μιλάς;
Ναι, ναι! Και δεν είναι μια και δυο, είναι κάθε Κυριακή.
Και τι κάνατε;
Τι να κάνουμε; Στείλαμε απλώς ένα διάβημα διαμαρτυρίας στον Μητροπολίτη Κορινθίας…
Με τόσο θόρυβο πια γύρω απ’ το όνομά σου, κινδυνεύεις καθόλου να την ψωνίσεις;
Υπάρχει αυτός ο κίνδυνος, ναι. Αλλά νομίζω ότι αν ήταν να την ψωνίσω, θα την είχα ήδη ψωνίσει. Περισσότερο κινδυνεύω από κάτι άλλο: να μην έχω πια χρόνο για τον εαυτό μου. Από τότε που έγινα Πρόεδρος ψάχνω χρόνο να πάω μια βόλτα, να διαβάσω ένα βιβλίο, να παίξω μπάλα…
Α, παίζεις και μπάλα;
Ε, καμιά φορά παίζουμε 5Χ5.
Μεταξύ σας οι σύντροφοι;
Όχι κατ’ ανάγκη.
Παίζετε ποτέ Συνασπισμός-ΚΚΕ;
Αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση, αλλά φοβόμαστε το σκληρό παιχνίδι και τις πολλές αποβολές! (γέλια) …Αυτό είναι, λοιπόν, το στοίχημα για μένα: να μη χάσω τον εαυτό μου μέσα στον ρόλο του Προέδρου. Είδα πρόσφατα κάποια δημοσιεύματα «Τι θέλει να μας πει ο Τσίπρας που κυκλοφορεί με τη μηχανή;». Τι να κάνω ρε παιδιά; Και πριν με τη μηχανή κυκλοφορούσα. Να κυκλοφορώ με λιμουζίνα;
Από σεβασμό στο ρόλο εννοούν.
Εμείς φτιάχνουμε τους ρόλους και όχι οι ρόλοι εμάς. Αυτό είναι κάτι που σε μένα προσωπικά μου το δίδαξε ο Αλαβάνος. Όταν πρωτοανέλαβε πρόεδρος του Συνασπισμού, όλοι τον βρίζανε γιατί δε φόραγε γραβάτα. «Δεν είναι Πρόεδρος αυτός», λέγανε, «σαν λέτσος!». Όμως ο κόσμος τον αποδέχτηκε γιατί ήταν αυτό που ήταν.
Εσύ πώς έρχεσαι σε επαφή με τον κόσμο;
Καταρχάς, υπάρχουν εκατοντάδες άνθρωποι που μου στέλνουν mail και τους απαντώ. Αλλά μιλάω και με αρκετούς ανθρώπους στον δρόμο. Ας πούμε, σήμερα ερχόμουν στο γραφείο και με σταματάει μια κυρία από κάτω και μου λέει «Δέχεστε στον Συνασπισμό μετανάστες;». Της λέω «Φυσικά, είμαστε το κατεξοχήν κόμμα που μιλάει για τους μετανάστες». Μου λέει «Είμαι 12 χρόνια στην Ελλάδα, είμαι από το Ιράν». Την ανέβασα πάνω, ήπιαμε καφέ και μου είπε την ιστορία της. Συγκλονιστική ιστορία: ήταν μια κοπέλα που μεγάλωσε στην Τεχεράνη, έφαγε όλη την καταπίεση εκεί και το ‘σκασε. Μου θύμισε την ταινία, το «Περσέπολις». Αυτά, αν είσαι κλεισμένος σε ένα γραφείο μαζί με τα στελέχη του κόμματος, δεν τα ζεις. Και είναι για μένα το πιο ευχάριστο κομμάτι του ταξιδιού.
Δυσάρεστα κομμάτια υπάρχουν;
Ναι, βέβαια. Θέλεις κάποιες στιγμές να κλειστείς στον εαυτό σου και δεν μπορείς. Θέλεις να πάρεις το Μετρό και να μην πεις «καλημέρα» σε κανέναν γιατί είσαι στραβωμένος. Ε, δεν μπορείς!
Για πόσο καιρό όμως θα κρατήσει αυτή η επαφή; Φαντάσου να είσαι κάποια στιγμή σε μια κυβέρνηση: δε θα έχεις χρόνο για τον Ιρανό μετανάστη, αλλά για τον Ιρανό πρέσβη!
Έχεις δίκιο. Από την άλλη εξαρτάται και από τον τρόπο που ο καθένας ορίζει τον χρόνο του. Για ποιο λόγο, ας πούμε, ο Πρωθυπουργός να είναι τόσο απρόσιτος; Γιατί να μην μπορεί να τον πλησιάσει κανένας άνθρωπος;
Διότι ο Καραμανλής, ας πούμε, υποτίθεται ότι δουλεύει συνέχεια για τα εθνικά μας θέματα.
Εντάξει, ας μην το συζητήσουμε αυτό τώρα… Ελπίζω να βλέπει καλά dvd στη Ραφήνα…
Συμφωνείς με την κριτική που του γίνεται ότι είναι «εξαφανισμένος»;
Ναι, βέβαια. Κρύβεται! Κρύβεται πάρα πολύ καλά πίσω από συμβούλους επικοινωνίας, οι οποίοι του έχουν χαράξει μια στρατηγική.
Που λέει τι;
Που λέει «Εσύ θα κάθεσαι κρυμμένος και θ’ αφήνεις τους άλλους να φθείρονται. Έχεις δημοτικότητα, είσαι το υπερόπλο της κυβέρνησης, κάτσε στη γωνία και περίμενε». Αυτή νομίζω είναι η πολιτική που τον συμβουλεύουν. Αντίθετα, σαν άνθρωπος είναι πολύ ανοιχτός. Στο πρώτο τηλεφώνημα που μου έκανε, λίγο μετά την εκλογή μου, μου είπε «Έλα ρε μεγάλε, τι κάνεις;».
Σου μιλάει στον ενικό; «Αλέξη» και τέτοια;…
Ναι.
Εσύ;
«Πρόεδρε», πώς να τον πω;
Ενικό ή πληθυντικό;
Δε θυμάμαι να σου πω. Όταν ακούς απ’ την άλλη πλευρά της γραμμής κάποιον που τον βλέπεις συνέχεια στα μέσα ενημέρωσης, είσαι λίγο αμήχανος. Φαντάζομαι ότι αν τον ξανασυναντήσω, όπως και τον Γιώργο Παπανδρέου που έχουμε μια επαφή και μιλάμε, θα του μιλήσω στον ενικό.
Με την Αλέκα την Παπαρήγα;
Δεν έχει τύχει να μιλήσουμε. Αν τύχει, όμως, φαντάζομαι ότι εκείνη δε θα είναι τόσο διαχυτική μαζί μου, οπότε μάλλον στον πληθυντικό θα της μιλήσω. Κάποτε έτυχε να περάσω δίπλα της κι ούτε καν με χαιρέτησε. Ήταν παραμονές των δημοτικών εκλογών. Συνηθίζουν οι υποψήφιοι δήμαρχοι με τα επιτελεία τους να κάνουν μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας και να τρώνε σε κάποιο ουζερί. Εμείς είχαμε πάει κάπου στο Θησείο και περνώντας είδαμε το επιτελείο του Σπύρου του Χαλβατζή, με τον οποίο έχω καταπληκτική σχέση, είναι πολύ ωραίος άνθρωπος. Με το που τον είδα, λοιπόν, έσπευσα να τον χαιρετήσω. Η Αλέκα που ήταν δίπλα γύρισε την πλάτη της για να μη με χαιρετήσει. Ήταν κάτι που μου είχε κάνει εντύπωση.
Πρόσφατα, με τον δήμαρχο, τον Νικήτα Κακλαμάνη, καβγαδίσατε σε μία συνεδρίαση. Αυτός σου είπε ότι λες «ασύστολα ψεύδη» κι εσύ του είπες ότι «αυτό είναι δείγμα του πολιτικού σας πολιτισμού».
Ναι. Του είπα ότι δεν μπορεί κάθε φορά που κάποιος του κάνει κριτική, εκείνος ν’ απαντά με τόσο βαρείς χαρακτηρισμούς. Διατύπωσα μια πολιτική θέση: ότι λειτουργεί πέρα από τα όρια του δημάρχου και ουσιαστικά πολιτεύεται σαν ένας ακόμα υπουργός της κυβέρνησης. Και μίλησα για τους συμβασιούχους στον δήμο της Αθήνας που δουλεύουν ανασφάλιστοι, βασισμένος σε αριθμούς που μας έχει δώσει ο ίδιος ο Κακλαμάνης.
Ωραία. Και σε λέει «ψεύτη» κι εσύ του απαντάς και τελειώνει η συνεδρίαση. Τι γίνεται μετά όταν τον ξαναβλέπεις;
Μια χαρά, δεν υπάρχει θέμα. Μάλιστα, πρέπει να σου πω ότι μου ‘κανε κι ένα δώρο για τη γιορτή μου την ίδια μέρα που τσακωθήκαμε.
Αυτό δεν είναι υποκρισία; Ένας απ’ τους λόγους που οι πολίτες απεχθάνονται τους πολιτικούς είναι επειδή υποψιάζονται ότι καβγαδίζετε για τα μάτια του κόσμου κι αμέσως μετά είστε όλοι φίλοι αγαπημένοι…
Καταρχάς, ο Νικήτας είναι ένας άνθρωπος που ο ίδιος έχει παραδεχθεί ότι είναι κυκλοθυμικός.
Ε και;
Κι έπειτα νομίζω ότι είναι άλλο πράγμα οι πολιτικοί διαξιφισμοί. Σε μια συνεδρίαση ή σ’ ένα debate μπορεί να υψώσεις κάποια στιγμή τους τόνους. Αυτό δε σημαίνει ότι προσβάλλεις τον άλλον σε προσωπικό επίπεδο.
Μα ήδη σ’ έχει προσβάλει σε προσωπικό επίπεδο όταν σου λέει ότι λες «ασύστολα ψεύδη»! Στην κοινωνία δε γίνεται αυτό. Στη δουλειά σου αν ένας συνάδελφος σε πει ψεύτη, δε θα ‘στε μετά μια χαρά και θα ανταλλάζετε και δώρα!
Έχει λογική αυτό που λέτε… Κι εγώ αισθάνθηκα περίεργα σε μια απ’ τις πρώτες μου φορές σε τηλεοπτική αναμέτρηση, στην εκπομπή του Πρετεντέρη. Ήταν απ’ τη μια ο Κίμωνας ο Κουλούρης κι απ’ την άλλη ο Γιακουμάτος και ήμασταν ακόμα καμιά δεκαριά ως γλάστρες για την αναμέτρηση Γιακουμάτου-Κουλούρη στον Κόκκινο Ήλιο… Στη μέση ο Πρετεντέρης, αριστερά του ο Κουλούρης και δεξιά του ο Γιακουμάτος. Σε κάποια φάση υπήρξε μια τρομερή ένταση ανάμεσα στους δύο, την οποία την πυροδοτούσε κι ο Πρετεντέρης. Λέει, λοιπόν, σε μια στιγμή «Πάμε σ’ ένα διάλειμμα». Κι ενώ περίμενα ότι θα συνεχιστεί αυτή η ένταση, τους είδα αμέσως να μαλακώνουν. Έκαναν μάλιστα και σχόλια ο ένας στον άλλον: «Έχουμε ανεβάσει τα νούμερα…».
Άσχετο: Χίλαρι ή Ομπάμα;
Ομπάμα, αλλά χωρίς αυταπάτες…
Πες μας μερικούς πολιτικούς που θαυμάζεις. Είτε εν ζωή είτε πεθαμένους.
Κοίταξε, είναι πολλοί αυτοί που με έχουν σημαδέψει. Από τον Γκράμσι ας πούμε και την Ρόζα Λούξεμπουργκ έως τον Τσε και τον Γκάντι.
Πρόσφατα έκανες μια δήλωση στα «ΝΕΑ» που ξεσήκωσε αντιδράσεις. Είπες ότι θαυμάζεις τη «διαχρονική σκέψη του Μάο». Πώς μπορείς να θαυμάζεις μια σκέψη που η εφαρμογή της στην Κίνα έφερε λογοκρισία, φυλακίσεις, δολοφονίες;
Παιδιά, εγώ δεν είπα ότι θαυμάζω τον Μάο. Είπα ότι η σκέψη του Μάο -όχι ο Μάο ως προσωπικότητα, όχι ο Μάο ως διοίκηση, όχι ο Μάο ως καθεστώς- αλλά η σκέψη του Μάο σε πολλά σημεία της αξίζει. Το πιστεύω αυτό.
Ένα παράδειγμα;
Ας πούμε, η σκέψη πίσω από την Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο είναι ότι πρέπει συνεχώς να αμφισβητούμε τις δομές και την νομενκλατούρα, ακόμα και όταν είμαστε μέσα στην «επαναστατική» διαδικασία. Αυτή είναι μια σημαντική σκέψη.
Μα αυτό είναι αστείο! Δηλαδή ο Μάο στη θεωρία ενθάρρυνε την αμφισβήτηση και στην πράξη επέβαλε τη λογοκρισία;
Είναι πολύ αντιφατικό, το ξέρω. Ο Μάο εκτιμούσε ότι αυτό που κάνει είναι ένα βήμα προς τη σοσιαλιστική κοινωνία. Και πίστευε ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αλλά, ο σκοπός του, η πρόθεσή του ήταν καλή.
Απ’ αυτή την καλή πρόθεση πέθαναν 38 εκατομμύρια άνθρωποι! Περισσότεροι απ’ όσους σκότωσε και ο Χίτλερ!
Ε, τώρα δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τον Χίτλερ με τον Μάο! Μπορεί τα κομμουνιστικά καθεστώτα να είχαν αυτό το τεράστιο έλλειμμα ελευθερίας, αλλά τουλάχιστον είχαν στο κέντρο της σκέψης τους τον άνθρωπο.
Αυτό λίγο ενδιαφέρει τον άνθρωπο που πεθαίνει…
Όχι, δεν είναι έτσι. Και τέλος πάντων δεν είχαν ούτε κρεματόρια ούτε φούρνους με Εβραίους…
Νεκρούς πάντως είχαν περισσότερους!
Καταρχάς, αυτοί οι αριθμοί αμφισβητούνται. Μένει να αποδειχθούν ιστορικά και τότε να το ξανασυζητήσουμε.
Έτσι κι αλλιώς, η πραγματική του πρόθεση φάνηκε στην πράξη! Προτεραιότητα ήταν ο εαυτός του και όχι η κοινωνία!
Δεν μπορώ να σας πείσω να εκτιμήσετε την σκέψη του Μάο.
Εσύ, πάντως, δέχεσαι ότι το καθεστώς του Μάο ήταν απολυταρχικό;
Ναι, βέβαια, διότι ήταν ένα καθεστώς ανελευθερίας. Αλλά σας είπα, πρέπει να απομονώσουμε τη σκέψη από την ιστορική περίοδο και το αποτέλεσμα. Και αυτό ισχύει για πολλές προσωπικότητες – από τον Λένιν μέχρι τον Τσε. Εγώ μάλιστα εκτιμώ και τη σκέψη πολιτικών προσωπικοτήτων από την άλλη πλευρά.
Όπως;
Για παράδειγμα, ο Ρούσβελτ, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ήταν αυτός που πρωτομίλησε στην ιστορία της ανθρωπότητας για κοινωνικό κράτος. Ξέρουμε τι ήταν ο Ρούσβελτ και τι σφαγές έκανε… Ή ας πάρουμε τον Άνταμ Σμιθ, ο οποίος είναι ο θεωρητικός του νεοφιλελευθερισμού. Αν σας πω ότι βρίσκω διαχρονικά πολλά σημεία της σκέψης του, θα μου πείτε ότι είμαι νεοφιλελεύθερος;
Από τους Έλληνες πολιτικούς υπάρχει κάποιος που θαυμάζεις;
Ο Μπελογιάννης.
Από τους εν ζωή;
(παύση) …Από τους εν ζωή είναι δύσκολο να επιλέξω. Νομίζω αν επέλεγα κάποιον, θα αδικούσα κάποιους άλλους.
Ε, και τι πειράζει; Θα παρεξηγηθούν; Πες μας απλά δυο-τρεις που εκτιμάς, ακόμα κι αν διαφωνείς μαζί τους. Υπάρχουν, ας πούμε, τέτοιοι στη Νέα Δημοκρατία;
Αυτές, ξέρετε, είναι ερωτήσεις-παγίδες…Αν σας πω, για παράδειγμα, ότι εκτιμώ τον Δήμα ή τον Παλαιοκρασσά, μπορεί κάπου μετά να δω τίτλο «Ο Τσίπρας εκτιμάει τον Παλαιοκρασσά». (γέλια)
Εμείς πάντως δε θα το βάλουμε! Όντως τους εκτιμάς;
Ναι, βέβαια.
Από το ΠΑΣΟΚ υπάρχουν κάποιοι που εκτιμάς την πολιτική τους σκέψη;
Τι να σου πω; Το πρόβλημα με τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ είναι ότι δύσκολα αναπτύσσουν τη σκέψη τους… Θα σου πω όμως κάτι ενδιαφέρον. Όσο κι αν σου φαίνεται οξύμωρο, εκτιμώ το πολιτικό υπόβαθρο και τη σκέψη του Πάγκαλου, κι ας είμαστε μεταξύ μας στα μαχαίρια. Θεωρώ ότι είναι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος που αδικεί διαρκώς τον εαυτό του.
Πώς σου φάνηκε αλήθεια όταν κάθισες κοντά του στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ;
Ήταν πολύ φιλικός. Την άλλη μέρα, βέβαια, ανέβηκε στο βήμα και μου τα ‘χωσε!
Σε εξυπνάδες τύπου «ο Συνασπισμός από ΕΒΓΑ της γειτονιάς έγινε σούπερμάρκετ της γειτονιάς» θα συνεχίσεις να απαντάς;
Εντάξει, χαριτωμένο ήταν αυτό.
Για πολύ κόσμο είναι κομμάτι του θεάτρου που παίζουν οι πολιτικοί…
Τι να σου πω; Εγώ δεν αισθάνομαι ότι παίζω κανά μονόπρακτο. Αλλά αν εσένα έβγαινε κάποιος κάθε μέρα και σου ‘ριχνε μπινελίκια, θα αισθανόσουν κι εσύ την ανάγκη να πεις κάτι.
Αυτό το δημοσίευμα το είδες; (του δείχνουμε το «Πρώτο Θέμα» που είχε κάνει πρωτοσέλιδο τη σχέση του με μια κοπέλα). Πώς ένιωσες;
Πολύ άσχημα. Το θεωρώ απαράδεκτο ένας «δημοσιογράφος» να κυνηγάει, όχι εμένα που έχω επιλέξει να είμαι δημόσιο πρόσωπο, αλλά μια κοπέλα που δε θέλει να εκτίθεται, να τη βγάζει φωτογραφίες, να την κάνει πρωτοσέλιδο και να παίρνει τηλέφωνο συγγενικά της πρόσωπα.
Υπήρχαν και δηλώσεις της «πιθανής πεθεράς»! «Ο ίδιος θα αποφασίσει πότε θα πάρει το κορίτσι».
Ναι, το διάβασα. Στην αρχή εκνευρίστηκα πάρα πολύ. Χθες το βράδυ, όμως, που ήμασταν χαλαρά με μια παρέα φίλων στο σπίτι και κάποιος κάθισε και το διάβαζε δυνατά, είχαμε ξεσκιστεί στο γέλιο. Ήταν ένα απίστευτο love story, το οποίο βέβαια απέχει πολύ από την πραγματικότητα.
Σκέφτεσαι να αντιδράσεις;
Δεν ξέρω, είναι νωπό ακόμα. Πάντως την πρώτη φορά που τα μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να με κακομεταχειριστούν, πέρα από κάθε δεοντολογία, προσέφυγα στην ΕΣΗΕΑ. Ήταν αμέσως μετά τις δημοτικές εκλογές. Είχα δώσει μια συνέντευξη στον «Κόσμο του Επενδυτή» κι επειδή αυτοί ήθελαν να βγάλουν το πρωτοσέλιδο που γούσταραν και όχι αυτά που εγώ είπα, επιχείρησαν να με παρουσιάσουν ως υπερφίαλο Ναπολέοντα που έχει στόχο να ενώσει την Αριστερά και να ηγηθεί… Πρόσθεσαν, λοιπόν, μια ερώτηση και έβαλαν μια απάντηση που εγώ ποτέ δεν έδωσα.
Και τι έγινε που προσέφυγες στην ΕΣΗΕΑ;
Κάτι έγινε. Στερήθηκαν αυτοί οι κύριοι, ο κύριος Καψαμπέλης –σας θυμίζει κάτι το όνομα;- και ο κύριος Φελέκης, για δύο χρόνια την ιδιότητα του δημοσιογράφου. Δε θα είναι μέλη της ΕΣΗΕΑ για δύο χρόνια.
Πώς σου φαίνεται το επίπεδο δημοσιογραφίας στην Ελλάδα;
Τραγικό. Και όχι μόνο του γραπτού τύπου, αλλά και του ηλεκτρονικού, της τηλεόρασης.
Τα διαπλεκόμενα παίζουν τόσο ρόλο λες;
Ε, βέβαια. Πίσω από τα κανάλια και τις εφημερίδες κρύβονται συγκροτήματα, τα οποία εκτός από την ενημέρωση κινούνται και στον χώρο των κατασκευών και σε άλλους χώρους όπου υπάρχουν μεγάλες κρατικές προμήθειες. Εδώ, λοιπόν, υπάρχει μια διαπλοκή που δεν είναι εύκολο να κοπεί. Σας θυμίζω ότι ο Καραμανλής εκλέχτηκε με την υπόσχεση αυτή: να βάλει ένα τέλος στους νταβατζήδες και στα διαπλεκόμενα. Σήμερα απλά έχει κάνει ένα ξαναμοίρασμα της τράπουλας. Η ασυδοσία συνεχίζεται. Ο θείος του, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν δεχόταν τους τότε νταβατζήδες, τους είχε επί ώρες να περιμένουν στον προθάλαμο του Μεγάρου Μαξίμου και όταν τους συναντούσε, τους συναντούσε όρθιους και μετά από λίγο τους έλεγε «Τελειώσαμε, μπορείτε να φύγετε». Ήταν σαφές το ποιος έκανε πολιτική. Έκανε πολιτική ο Πρωθυπουργός. Τώρα δεν είναι και τόσο σαφές. Τώρα ζητάει ο Πρωθυπουργός ραντεβού μ’ αυτούς και αυτοί λένε «Θα σε δούμε αν θέλουμε». Έχει αντιστραφεί η κατάσταση.
Και πώς μπορεί να αλλάξει;
Με ένα καινούριο θεσμικό πλαίσιο ελέγχου. Εμείς το ζητάμε. Το ότι αυτά τα συγκεκριμένα συγκροτήματα μπορούν να ελέγχουν και να διαμορφώνουν την κοινή γνώμη είναι ένα τεράστιο θέμα για την ίδια τη δημοκρατία.
Η κοινή γνώμη δεν έχει ευθύνη για τη… γνώμη της; Όλοι βρίζουν τα κανάλια, αλλά όλοι τα βλέπουν!
Εγώ νομίζω ότι εκεί έχουν γίνει βήματα. Ο κόσμος όταν βλέπει πια ειδήσεις, είναι καχύποπτος.
Ναι, αλλά συνεχίζει να τις βλέπει! Και είναι και αυτό που είπες κι εσύ πριν: γίνεσαι κομμάτι αυτού του πράγματος χωρίς να το καταλάβεις. Μην ξεχνάς τι έγινε με το «Πρώτο Θέμα» όταν δημοσίευσε τις γυμνές φωτογραφίες του Ζαχόπουλου.
Αυτό ήταν αθλιότητα.
Μια αθλιότητα που πούλησε 300.000 φύλλα!
Έχετε δίκιο. Απ’ την άλλη, έχει αρχίσει να δημιουργείται μια αμφισβήτηση, ένα «κινηματάκι» ανθρώπων κόντρα σε αυτό που σερβίρουν τα κυρίαρχα μέσα. Δείτε τι γίνεται στο διαδίκτυο με τα blogs. Είναι μια νέα μορφή επικοινωνίας, κι ας έχει κι αυτή τα προβλήματά της.
Υπάρχει για σένα κάποιο κανάλι που προβάλλει πιο σωστά τα γεγονότα;
Ε, σίγουρα κάποια κανάλια είναι καλύτερα από άλλα. Το θέμα είναι ότι όλα σχεδόν διογκώνουν τις ήδη υπάρχουσες προκαταλήψεις. Ας πούμε, υπάρχει μια προκατάληψη απέναντι στους Αλβανούς και τους μετανάστες. Τα κανάλια θα τη διογκώσουν. Γιατί; Γιατί έτσι πουλάει. Είχαμε πριν δύο χρόνια τον αγώνα Ελλάδα-Αλβανία στο Ολυμπιακό Στάδιο. Κάηκαν πέντε αλβανικές σημαίες από μας, κάηκε και μια ελληνική από την αντίθετη πλευρά. Ε, τα κανάλια δείξανε μόνο την ελληνική! Ο κόσμος αγανάκτησε με τους Αλβανούς. Κι εγώ που το είδα είπα «Άι στο διάολο».
Και πού το έμαθες για τις πέντε αλβανικές;
Το έμαθα μετά, το γράψανε κάποιοι που ήταν στο γήπεδο. Ευτυχώς δε ζούμε σε συνθήκες αποστείρωσης, όπως στα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού όπου υπήρχε ένα κανάλι που προέβαλε ό,τι ήθελε.
Εσύ συνήθως από ποιο κανάλι προτιμάς να ακούς τις ειδήσεις;
Από την ΕΡΤ, κι ας ξέρω ότι θα παίξει περισσότερο την άποψη την κυβερνητική. Τουλάχιστον, όμως, θα δεις και πέντε διεθνείς ειδήσεις. Το ίδιο και στο ΣΚΑΪ. Στα άλλα οι ειδήσεις έχουν μετατραπεί σε τηλεοπτικά καφενεία. Πώς στο καφενείο έχεις πέντε-έξι τύπους που πλακώνονται και δε λένε και τίποτα σοβαρό; Αυτό το πράγμα είναι πια πολύ κουραστικό, για μένα τουλάχιστον.
Υπάρχουν εφημερίδες ή κανάλια στα οποία δε θα έδινες ποτέ συνέντευξη;
Ναι, βέβαια. Είμαι πολύ επιλεκτικός και αυστηρός. Αυτό που βλέπεις να βγαίνει είναι μόνο το 10% από αυτό που μου ζητάνε.
Θα έδινες ποτέ στο «Πρώτο Θέμα»;
Όχι.
Στην «Espresso»; Στην «Α1»;
Όχι, όχι!
Στον «Ριζοσπάστη»;
Στον «Ριζοσπάστη» έχω δώσει! Ήμουν 16 χρονών, τότε με τις καταλήψεις. Και ήταν πολύ ωραία συνέντευξη.
Εκτιμάς το είδος δημοσιογραφίας που κάνει ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος;
Όχι. Ούτε τόσο ανεξάρτητος πιστεύω ότι είναι, ούτε τόσο κόντρα στα διαπλεκόμενα. Θέλει να βγάζει την εικόνα του Ζορό, του αδιάφθορου που θα ‘ρθει να μας σώσει… Αλλά εγώ δεν πιστεύω στους Ζορό.
Ο Ψωμιάδης που ντύνεται Ζορό, πώς σου φαίνεται;
Καλά, ο Ψωμιάδης είναι μια cult φιγούρα της πολιτικής ζωής.
Πιστεύεις ότι είναι και επικίνδυνος με τις απόψεις που εκφράζει;
Κοίταξε, είναι σίγουρα μια εκδοχή του εθνικισμού και της πατριδοκαπηλείας. Παλιά πίστευα ότι είναι επικίνδυνος. Τώρα νομίζω ότι έχει μετατραπεί σε έναν γραφικό τύπο που μπορεί να ντύνεται Ζορό, να τραγουδάει σε εκπομπές, να καβαλάει τη μηχανή χωρίς κράνος…
Το ότι δε φοράει κράνος το θεωρείς ένα είδος αλαζονείας;
Όχι μόνο αλαζονείας, αλλά κι ένα είδος απύθμενου εγωκεντρισμού. Θέλει όχι μόνο να γράφει τους νόμους στα παλιά του τα παπούτσια, αλλά και να τον βλέπουν, να τον αναγνωρίζουν στον δρόμο. Εγώ ένας απ’ τους λόγους που φοράω πλέον πάντα το κράνος είναι ότι, ρε παιδάκι μου, θέλω να περνάω και λίγο απαρατήρητος, να μη με αναγνωρίζουν. Διότι δε σου κρύβω ότι παλιότερα, όταν ήμουν πιτσιρικάς, κι εγώ καμιά φορά δε φορούσα κράνος, ιδίως το καλοκαίρι που ‘χε ζέστη. Τώρα δεν το κάνω. Ενώ ο Ψωμιάδης θέλει να φαίνεται διαρκώς.
Θεωρείς την κατάληψη ενός σχολείου πολιτική πράξη;
Όταν γίνεται με όρους συλλογικής λειτουργίας, ναι.
Η αλήθεια είναι ότι πολλοί μαθητές κάνουν κατάληψη για να χάσουν μάθημα.
Ναι, το ξέρω. Ακόμα κι έτσι όμως να γίνεται, αν το αποφασίζει η πλειοψηφία, είναι κι αυτό μια πολιτική πράξη. Το να θες να χάσεις μάθημα κάτι σημαίνει.
Αν το ψηφίζουν οι 51 στους 100, δεν είναι άδικο για τους άλλους 49 που θέλουν να κάνουν μάθημα;
Ε, τι να κάνουμε; Έτσι είναι η δημοκρατία. Εδώ έχουμε μια κυβέρνηση που κυβερνάει με 42% και δε βάζουμε δίλημμα δημοκρατίας. Γιατί το δίλημμα αυτό να μπαίνει ξανά και ξανά όταν μιλάμε για απεργίες και καταλήψεις;
Πιστεύεις ότι κάποιες από τις καταλήψεις γίνονται πια για ψύλλου πήδημα;
Θα σου πω. Όταν ξεκινάγαμε εμείς το ’91, η κατάληψη δεν είχε νομιμοποίηση ως μέσο πάλης -εμείς της δώσαμε νομιμοποίηση. Και είχαμε σοβαρούς λόγους: Ήταν μια ανάγκη της νεολαίας να βγάλει μια κραυγή αγωνίας όχι μόνο για το σχολείο, αλλά και για την ίδια την πραγματικότητα. Από ένα σημείο και μετά όμως, πιστεύω ότι ναι, υπάρχει μια κατάχρηση. Δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι η κατάληψη είναι θεσμός. Όπως δηλαδή είναι η παρέλαση ή η γιορτή του Πολυτεχνείου, έτσι «κάνουμε κατάληψη». Αυτή η κατάχρηση φθείρει το μέσο και φθείρει και το μαθητικό κίνημα. Ξαναλέω όμως: κανένας αγώνας που γίνεται μέσα από συλλογικούς δρόμους -ακόμα κι αν τα αιτήματα δεν είναι τόσο ισχυρά- δεν είναι χαμένος. Στο τέλος κάτι αφήνει.
Τι σου άφησε εσένα η δική σου κατάληψη;
Πάρα πολλά. Κι όχι μόνο σε μένα, οι περισσότεροι απ’ τη γενιά μου μπολιαστήκαμε απ’ αυτό το πράγμα. Δηλαδή εγώ, ρε παιδιά, θυμάμαι ότι κάναμε κατάληψη και ήταν κάτι το συγκινητικό για μας που το ζούσαμε. Είχαμε την περιφρούρηση, το φαγητό, το φαρμακείο, την καθαριότητα… Άλλοι είχαν αναλάβει να έρχονται σε επαφή με άλλα σχολεία και να γυρνάνε όλη την Αθήνα, άλλοι είχαν αναλάβει να κάνουν βάρδιες στην πόρτα από το πρωί μέχρι το βράδυ, άλλοι επειδή το σχολείο ήταν μεγάλο είχαν σκοπιές…
Και μάλλον ήταν η πρώτη φορά που κάνατε κάτι όλοι μαζί στο σχολείο…
Ναι, το σχολείο δε σου δίνει αυτή τη δυνατότητα. Γι’ αυτό και τελικά είναι ίσως το σημαντικότερο μάθημα που πήραμε από τη μαθητική μας διαδρομή.
Σκονάκια έκανες;
Ναι, κλασικά. Και στο σχολείο, αλλά και στο Πολυτεχνείο όπου είχα μπει Πολιτικός Μηχανικός. Τολμώ να το πω!
Ήσουν καλός φοιτητής;
Γενικά ναι, αν και διάβαζα τελευταία στιγμή και δεν έμπαινα στα αμφιθέατρα παρά μόνο για τις συνελεύσεις. Μάλιστα, μου είχε κάνει κριτική τότε ένας της ΔΑΠ: «Τι μιλάς εσύ που δεν πατάς ποτέ στα μαθήματα;». Και του λέω: «Κι εσύ που πατάς, χρωστάς τριπλάσια μαθήματα από μένα. Οπότε μη λες πολλά!». (γέλια) …Έκανα, λοιπόν, σκονάκια όπως όλοι. Η πλάκα είναι ότι όταν κάθεσαι να κάνεις το σκονάκι και σπαταλάς χρόνο γι’ αυτό, στο τέλος το μαθαίνεις. Είναι περισσότερο ψυχολογικό. Έτσι κι αλλιώς, ο πιο σύγχρονος τρόπος εξέτασης είναι να αφήνεις τον φοιτητή να έχει το βιβλίο ανοιχτό. Τι σημασία έχει να ξέρει απ’ έξω έναν τύπο; Σημασία έχει να ξέρει να τον εφαρμόσει. Και σ’ αυτό πρέπει να τον εξετάζεις: την κριτική του ικανότητα.
Προεκλογικά ο Αλαβάνος είχε πάει επίσκεψη σ’ ένα σχολείο και είχε πει το εξής: «Όταν, παιδιά, γράφετε διαγώνισμα, μη σκύβετε συνέχεια πάνω από την κόλλα σας. Κάντε την και λίγο στην άκρη να δει κι ο διπλανός σας. Δείξτε λίγη αλληλεγγύη!». Συμφωνείς;
Συμφωνώ, με την έννοια ότι το σύστημα δεν ενθαρρύνει καθόλου την αλληλεγγύη. Είναι ένα σύστημα ακραίου ανταγωνισμού που παράγει ή φωστήρες ή δευτεράντζες. Αυτό πρέπει ν’ αλλάξει. Καλό, βέβαια, θα είναι να μη χρειάζεται να φτάσουμε στην αντιγραφή για να δείξουμε αλληλεγγύη…
Σε ποια ηλικία μπήκες στην ΚΝΕ;
Στα 14.
Τι σ’ έκανε να μπεις;
Μου άρεσε η ιδέα να περάσω σε μια πιο οργανωμένη δράση. Να φύγω από το «εγώ» και να πάω στο «εμείς». Ήμουν, λοιπόν, πρόεδρος του 15μελούς του Γυμνασίου και είχαν έρθει οι μαθητές του Λυκείου να ζητήσουν συμπαράσταση στις πρώτες τότε μαθητικές κινητοποιήσεις –μιλάμε για το 1988. Κάποιοι απ’ αυτούς ήταν οργανωμένοι στην ΚΝΕ, οπότε κουβέντα την κουβέντα, οργανώθηκα κι εγώ. Θυμάμαι κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις για το αν μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, διαβάζαμε Μαρξ, Λένιν, Χέγκελ…
Ο μπαμπάς και η μαμά αντιδράσανε;
Δεν τους ρώτησα. Δεν τους έπεφτε λόγος. Κάποια στιγμή, βέβαια, είχαν ψιλοανησυχήσει γιατί έλειπα πολλές ώρες από το σπίτι για αφισοκόλληση και νόμιζαν ότι είχα μπλέξει με ναρκωτικά…
Και τι σ’ έκανε να φύγεις από την ΚΝΕ;
Έφυγα στην Τρίτη Λυκείου. Η αλήθεια είναι ότι είχα λόγους να φύγω πολύ νωρίτερα. Έβλεπα ένα συντηρητικό τρόπο σκέψης και μια «καθοδήγηση» που δεν ήταν κοντά στην ιδιοσυγκρασία μου. Επειδή, όμως, είμαι γενικά ανεκτικός και υπομονετικός, έφυγα το ’91 όταν διασπάστηκε ο σημερινός Συνασπισμός από το ΚΚΕ.
Ήσουν και στο Λύκειο πρόεδρος του 15μελούς;
Ναι, και μάλιστα από όταν πήγαινα Β’ Λυκείου. Αυτό δεν είχε ξανασυμβεί, ο πρόεδρος ήταν πάντα από την Γ’ Λυκείου.
Ανατροπή από τότε!
Εκείνη ήταν ανατροπή, όχι αυτή τώρα! (γέλια)
Είχες οργανώσει και την πενταήμερη;
Όχι, ειδικά την πενταήμερη την άφησα να την οργανώσουν άλλοι που τα ξέρανε καλύτερα.
Μίζες απ’ τα πρακτορεία πήρανε;
Τι να σου πω; Εκ των υστέρων, νομίζω ότι κάτι τσιμπήσανε… Αλλά εγώ ήμουν πολύ κάθετος και αυστηρός σε αυτά και θέλω να πιστεύω ότι τους περιόρισα αρκετά. Πάντως, ένας λόγος που δεν μπλέχτηκα ήταν ότι υποπτευόμουν ότι κάτι έπαιζε από πίσω.
Θα έστελνες το παιδί σου σε ιδιωτικό σχολείο, όπως κάνουν οι περισσότεροι πολιτικοί, μέχρι και η κυρία Παπαρήγα;
Κοίτα, εγώ έχω εμπιστοσύνη στο δημόσιο σχολείο. Αν όμως έμενα σε μια περιοχή που το δημόσιο ήταν πάρα πολύ κακό, δε θα είχα ταμπού να το στείλω στο ιδιωτικό. Κάθε γονιός θέλει το καλύτερο για το παιδί του. Και δε συμφωνώ με την κριτική που ασκούνε στην Αλέκα, επειδή έστειλε την κόρη της σε ιδιωτικό σχολείο. Καλά έκανε, τι έγινε δηλαδή; Εκεί θα κριθεί το αν είσαι αριστερός ή όχι;
Ναι, αλλά αν είσαι πολιτικός και μιλάς για προβλήματα της καθημερινότητας, δεν πρέπει να τα λούζεσαι κι εσύ αυτά που λούζονται οι περισσότεροι Έλληνες; Είτε μιλάμε για δημόσια σχολεία είτε για δημόσιες συγκοινωνίες… Πώς αλλιώς θα είσαι σ’ επαφή με αυτό που βιώνει ο πολύς κόσμος;
Σωστό είναι αυτό που λέτε. Σημασία, όμως, έχει αν γενικά ο τρόπος ζωής σου είναι ξεκομμένος απ’ την κοινωνία. Πιστεύετε δηλαδή ότι θ’ αλλάξει άποψη ένας πολιτικός αν αρχίσει να κυκλοφορεί με λεωφορείο;
Βέβαια και θ’ αλλάξει! Θα νιώσει την ταλαιπωρία στο πετσί του και θα κινητοποιηθεί πιο πολύ κι ο ίδιος μετά.
Λέτε, ε;
Και θα δει και την ταλαιπωρία του άλλου. Θα δει στην Ομόνοια τους χρήστες να κυκλοφορούν σαν ζόμπι, θα δει τους αστυνομικούς να κλωτσάνε τον μετανάστη με τα cd…
Ναι ρε παιδιά. Σκέφτομαι, όμως, ότι το πρόβλημα για έναν πολιτικό δεν είναι ότι δεν ξέρει ότι υπάρχουν όλα αυτά. Είναι ότι απλώς αδιαφορεί.
Αδιαφορεί γιατί δεν τα ζει, αυτό σου λέμε.
Νομίζω ότι θα συμφωνήσουμε.
Συμφωνείς με την αποποινικοποίηση του χασίς;
Ναι, βέβαια.
Έχεις δοκιμάσει εσύ χασίς;
Όχι, δεν έχω δοκιμάσει, γιατί εγώ σαν άτομο έχω μια φοβία με τα drugs, φοβάμαι τις επιπτώσεις τους. Αλλά πολύ συχνά έχω βρεθεί σε παρέες που πίνουν και ακόμα και τώρα βρίσκομαι. Δε ζω σε γυάλα.
Συμφωνείς με την κατάργηση της στρατιωτικής θητείας;
Συμφωνώ με την κατάργηση του στρατού. Να καταργηθούν όλοι οι στρατοί.
Και μέχρι να γίνει αυτό;
Μέχρι να γίνει, είμαι υπέρ της ισόχρονης κοινωνικής θητείας. Αντί να πηγαίνεις στρατό, να μπορείς να προσφέρεις κοινωνικές υπηρεσίες.
Εσύ όταν πήγες στρατό, είχες βάλει βύσμα;
Ναι, είχα βάλει. Είχα έναν γνωστό, Πασόκο εκείνη την εποχή, τον οποίο τον πήρα τηλέφωνο για να κάνει κάτι και αυτός τα ‘κανε χειρότερα. Καλύτερα ήμουν πριν το βύσμα!
Κακοπέρασες;
Δεν μπορώ να πω ότι κακοπέρασα, αλλά εκείνη την εποχή αισθανόμουν ότι αν μ’ έπιανες από τη μύτη, θα έσκαγα. Στο τέλος, όμως, στάθηκα τυχερός. Είχα βρει έναν νόμο που είχε βγάλει τότε ο Τσοχατζόπουλος που έλεγε ότι αν είσαι στο στρατό και κατέβεις υποψήφιος βουλευτής, παίρνεις προσωρινή απόλυση και επανέρχεσαι μετά. Κατέβηκα, λοιπόν, στις εκλογές -ήμουν ο πρώτος οπλίτης στην ιστορία του ελληνικού στρατού που είχε γίνει υποψήφιος βουλευτής. Όταν επανήλθα στον στρατό, είχε μειωθεί η θητεία από 15μηνο σε 12μηνο. Κι έτσι εκεί που χρώσταγα έξι μήνες για ν’ απολυθώ, χρώσταγα ξαφνικά τρεις! Άσε που είχε πέσει τρελό σύρμα στη μονάδα ότι ήμουν υποψήφιος βουλευτής κι από κει που με στέλνανε για αγγαρείες, μόνο προσοχές δε μου βαράγανε!
Φοβερό!
Έτσι είναι στον στρατό μωρέ…
Είσαι υπέρ του συμφώνου συμβίωσης ανάμεσα σε ομοφυλόφιλους;
Ναι.
Είσαι και υπέρ της υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια;
Αυτό είναι κάτι που θέλει συζήτηση. Δεν ξέρω αν είναι ακόμα ώριμη η κοινωνία. Εμένα προσωπικά δε θα μ’ ενοχλούσε, υπό την έννοια ότι ξέρω παιδιά που μεγαλώνουνε σε οικογένειες ετεροφυλόφιλες και έχουν πάρα πολλά προβλήματα. Και μπορεί να μεγαλώσουνε σε μια οικογένεια με ομοφυλόφιλους γονείς και να είναι μια χαρά. Αλλά μπορεί και όχι.
Όλοι λένε ότι είσαι πολύ μικρός στα 33 σου για να είσαι πρόεδρος… Υπάρχει κάτι για το οποίο αισθάνεσαι πολύ μεγάλος;
Ναι, δεν μπορώ πια να παίζω ποδόσφαιρο όπως έπαιζα. Δεν έχω την ίδια αντοχή.
Σε στεναχωρεί αυτό;
Πάρα πολύ. Επίσης δεν έχω την αντοχή να ξενυχτάω και να κάνω τα hangover που έκανα. Τώρα κάνω πού και πού καμιά κραιπάλη και λέω «πω πω, τι ωραία που ήτανε!». Πριν δέκα χρόνια όμως αυτό το έκανα κάθε μέρα! Σε κάτι τέτοια συνειδητοποιώ ότι γερνάω.
Θεωρείς τον εαυτό σου όμορφο;
Όχι, δε θα το ‘λεγα.
Ποιο θεωρείς το πιο όμορφο χαρακτηριστικό στην εμφάνισή σου;
Το πιο όμορφο; Να σου πω το πιο άσχημο;
Για πες.
Η μύτη μου. Είχα από μικρός ένα κόμπλεξ.
Σκέφτηκες να κάνεις πλαστική;
Όχι, ρε συ!
Τα κορίτσια δε σου έχουν πει κάτι για το χαμόγελό σου;
(χαμογελάει) Ναι, εντάξει, μου ‘χουν πει…
Έχεις περισσότερες κατακτήσεις από τότε που έγινες πρόεδρος;
Το κακό είναι ότι από τότε που έγινα Πρόεδρος, μπορεί να έχω περισσότερες κατακτήσεις, αλλά έχω λιγότερες δυνατότητες να τις αξιοποιήσω… Άστα να πάνε! (γέλια)
Έχεις πλακωθεί ποτέ στο ξύλο;
Μικρός, στη μπάλα.
Έχεις κλέψει ποτέ;
Ναι, έχω κλέψει. Είναι κάτι για το οποίο ντρέπομαι πάρα πολύ.
Τι έκλεψες;
Μαθητής του Γυμνασίου, τζοβενοπαρέα στον Άγιο Δημήτριο, είχαμε βάλει στοίχημα αν μπορούμε να κλέψουμε παγωτά απ’ το ψυγείο του περιπτερά. Μας πήραν όμως χαμπάρι κι έγινε χαμός. Μας πήγαν στην αστυνομία, φώναξαν τους γονείς μας, τελικά ζητήσαμε συγγνώμη και μας άφησαν. Ήταν καλός άνθρωπος ο περιπτεράς.
Φοβίες έχεις;
Φοβάμαι τα αεροπλάνα. Είναι κάτι που το έχω πολεμήσει πάρα πολύ.
Τι μπορεί να σε κάνει να κοκκινίσεις;
Να κοκκινίσω; Όταν ήρθαν οι γονείς μου να ακούσουν την ομιλία μου στο Συνέδριο και τους είδα, ψιλοκοκκίνισα.
Σε καμαρώνουν, ε;
Ε ναι, εντάξει. Η πλάκα με τους δικούς μου είναι ότι όταν βλέπουν κάποιον στην τηλεόραση να μου επιτίθεται, το παίρνουν προσωπικά, «τι είπε για το παιδί!» και παίρνουν αμέσως τηλέφωνο να μ’ ενημερώσουν. (γέλια)
Ψέματα λες;
Μικροψεματάκια. Ας πούμε, αν έχω αργήσει 15 λεπτά, λέω «είχε μεγάλη κίνηση στο δρόμο», ενώ στην πραγματικότητα δεν έχω βρει τίποτα, έχω απλά ξεχαστεί… Ψέματα, δηλαδή, που κάνουν τον άλλον να αισθάνεται καλύτερα.
«Σας εκτιμώ κύριε Παπανδρέου»;
Εντάξει, αυτά είναι απλώς ευγενικές προσφωνήσεις, δεν είναι καν ψέματα. Εκεί το ξέρει ο άλλος ότι λες ψέματα! (γέλια)
Image maker έχεις;
Όχι ρε!
Σου φαίνεται αστείο;
Ε βέβαια! Πάρα πολύ αστείο. Και ιδίως όταν γράφουν διάφορες βλακείες, ότι έχω ενδυματολόγο!
Αληθεύει αυτό που γράφτηκε ότι σου έγινε πρόταση να παίξεις στη σειρά «Yπέροχα πλάσματα» του Alpha;
Όχι ακριβώς. Έγινε πρόταση να έρθουν να μου πάρουν συνέντευξη οι πρωταγωνιστές της σειράς. Φυσικά αρνηθήκαμε. Μάλιστα οι συνεργάτες μου το κάνανε χωρίς καν να με ρωτήσουν.
Μία ταινία που είδες τελευταία και σου άρεσε πολύ;
Μία τουρκική: «Στην άκρη του ουρανού». Πολύ γλυκιά ταινία.
Το τελευταίο βιβλίο που διάβασες;
Θα ξενερώσεις άμα σου πω τι διάβασα. Το «Ρήγμα» του Γεωργόπουλου. Δεν ήταν λογοτεχνικό.
Και σου άρεσε;
Εντάξει… Μπορώ να σου πω τώρα «δε μου άρεσε»; (γέλια)
Μουσική ακούς;
Ακούω εθνικ μουσική. Μου αρέσει πολύ η Cesaria Evora.
Από Έλληνες μουσικούς;
Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Χατζιδάκι, Θεοδωράκη;
Ε καλά, αυτοί είναι κλασικοί.
Ποιον προτιμάς;
Νομίζω προτιμώ τη μουσική του Χατζιδάκι και τη δράση του Θεοδωράκη. Ο Θεοδωράκης έκανε ταυτόχρονα μουσική, αντίσταση, πολιτική…
Δε σε ανησύχησε αυτό το εθνικιστικό παραλήρημα που είχε στην επιστολή του για το Σκοπιανό;
Πάρα πολύ! Και με στεναχώρησε. Όπως με έχουν στεναχωρήσει τα τελευταία χρόνια και κάποιες από τις αντιδράσεις του Σαββόπουλου, ενός καλλιτέχνη με τον οποίο έχω μεγαλώσει. Αλλά τι να κάνουμε; Κάποιους ανθρώπους που τους εκτιμούμε για το έργο τους και για τη δράση τους, πρέπει να τους δεχόμαστε όπως είναι.
Το ωραιότερο ταξίδι που έχεις κάνει;
Το ’97 στην Κούβα. Ήμουν 23 χρονών. Πήγαινα το βράδυ σε αυτή την τεράστια παραλιακή λεωφόρο του Μαλεκόν και έβλεπα τους ανθρώπους να χορεύουν και να διασκεδάζουν χωρίς τίποτα -με ένα απλό ταμπούρλο.
Υπάρχει κάτι που πίστευες στα 16 σου και αποδείχτηκε πλάνη;
Ναι, στα 16 διάβαζα Μαρξ και πίστευα ότι κάποια στιγμή ο καπιταλισμός θα σταματήσει και θα πάμε στο επόμενο στάδιο της εξέλιξης της κοινωνίας που είναι ο σοσιαλισμός. Για μένα ήταν νομοτελειακό αυτό. Πίστευα ότι η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο θα σταματήσει.
Διαψεύστηκες;
Ναι, διαψεύστηκα. Τώρα ξέρω ότι δεν υπάρχει νομοτέλεια. Μπορεί να γίνει, μπορεί και να μην γίνει.
Σε ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη!
Δεν ξέρω αν σας ικανοποίησα…
Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να σε ρωτήσουμε και δεν σε ρωτήσαμε;
Όχι, ίσα-ίσα! Υπάρχουν πολλά που δεν θα ‘πρεπε να με είχατε ρωτήσει! (γέλια)


Πηγη  

Κουρδιστο Πορτοκαλι

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 74 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΙΝΑΞΗ ΤΗΣ ΓΕΦΥΡΑΣ ΤΟΥ ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΥ ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΖΕΡΒΑ

Αναμφίβολα, μία από τις σημαντικότερες πράξεις αντιστάσεως των Ελλήνων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Η σημασία της, εντοπίζεται στο ότι αποδεικνύει τις απεριόριστες ικανότητες του ελληνικού λαού, όταν λειτουργεί με γνώμονα την ομόνοια και την εθνική ομοψυχία. Σήμερα, εβδομήντα τρία  χρόνια από την ηρωική αυτή πράξη, μνημονεύουμε την ανατίναξη του Γοργοποτάμου ως το ορόσημο της ηρωικής πορείας ενός ανθρώπου που διαδραμάτισε το δικό του ρόλο στην Ιστορία.Η ηγετική φυσιογνωμία του Ναπολέοντος Ζέρβα μας οδηγεί ως Έλληνες εθνικιστές από το Γοργοπόταμο στην Παραμυθιά. Κι από ΄κει στα νερά του Καλαμά και τις εκκαθαρίσεις των προδοτικών στοιχείων. Βέβαια ευλόγως κάποιος θα ανέφερε και την παρουσία του Άρη Βελουχιώτη και των ανδρών του ΕΛ.Α.Σ. Τα ερωτήματα όμως παραμένουν πολλά, με κορυφαίο το για ποιους λόγους ο Αθανάσιος Κλάρας αρνείτο πεισματικά στον Ζέρβα, την ανατίναξη της γέφυρας πολλούς μήνες πιο πριν, οπότε και το πλήγμα θα ήτο σαφώς μεγαλύτερο για τους Γερμανούς. Αυτό θα είναι ένα από τα πολλά ερωτήματα που θα συνοδεύουν την ανάμνηση ενός ονόματος βουτηγμένου στο αίμα.Η Ελλάς εξήλθε από τον Πόλεμο, ανήκοντας στην πλευρά των "νικητών". Χωρίς καμία αντίρρηση, οι επιβουλείς της εθνικής μας κυριαρχίας θα πρέπει να τσακίζονται στην κυριολεξία. Όποιος όμως πιστεύει πραγματικά ότι οι Βρετανοί υπήρξαν "σύμμαχοί" μας, πλανάται οικτρά. Το απέδειξαν περίτρανα στην Κύπρο και στην υποστήριξη που έδειχναν προς την πατρίδα μας όλα αυτά τα χρόνια.Ούτε με τους κατακτητές λοιπόν, ούτε με τους "συμμάχους". Η Ελλάς προχωρά προς τη δόξα μόνη και υπερήφανη. Και αν καμία φορά φαίνεται με σκυμμένο το κεφάλι, γρήγορα πάλι ορθώνει το γρανιτένιο της ανάστημα και υψώνει σπάθα φονική. Η εθνική ενότης καθώς και η πίστη στο Θεό, θα μας οδηγήσουν σε νέους Γοργοποτάμους, σε νέα Βορειοηπειρωτικά έπη. Θα μας οδηγήσουν στην Πόλη των ονείρων μας και στο Νησί της Αφροδίτης. Κι ίσως να γίνει αλήθεια το "ανθεί και φέρει κι άλλον" .

Κυριακή

Μερικες σκεψεις ενος προδομενου Δεξιου




Η οικογενειοκρατικη μαφια που ελεγχει τη Νεα Δημοκρατια απο την ιδρυση της και μετα καταφερε εν ονόματι ενός δηθεν πολιτικού ρεαλισμού, να εμπαιδωσει την χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, την καταπτόηση, την  τουρκοφοβία που τελικά -πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού- σταδιακα μετεξελιχθηκε   σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.
Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της Μακεδονίας, μια έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι επροκόψαμε. Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού πολιτισμού.
Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος – πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.
Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής. Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν τάφω». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν βούρκω».
Και στο βούρκο έρριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί αλλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, quo vadimus, quid facimus(πού πάμε, τι πράττουμε).
Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα. Αυτοί που –κακή τή τύχη- πήραν στα χέρια τους το άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με την πλήρη του όρου έννοια. Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος Παπαδιαμάντης: «Μορφωμένους θέλουμε• όχι εγγραμμάτους». Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς• μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον ελπιδοφόρο ορίζοντα.
Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τον Ελληνισμό- μοιάζει με σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς «δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμιά ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεώμαι (=παρατηρώ) και με τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν βλέπουμε τίποτε• παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν προοπτική μέλλοντος. Αν θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία της Λα Γκαρ και της Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την Πάγκαλη ρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι. Πού είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος (αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο λοιπός ελλαδικός χώρος. Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης. Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια.
Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους. Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι ζωντανοί ; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή ; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τις εθνομηδενιστικές πέννες, άθελα μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι». Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά, πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος.
Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο καθρέφτη. Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά; Πού είναι η αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το 1964 και μετά; Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν. Ελλάδος; Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός; Μήπως η περιβόητη κρίση είναι τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί; Γιατί προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός: κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει ολόγυρά της.
Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου συμμαθητή και νυν πολιτικό που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός• πάει καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι με τη γραφή και τον αγωνα  μου ζω με τους νεκρούς μας. Σήμερα δυστυχώς στην Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα» και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του εθνομηδενισμού. Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με το ήθος, το ύφος, το πνεύμα των προγόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός, εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων και των Εφιαλτών.
Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το προδοτικο καθεστως της μεταπολιτευσης, ότι δεν αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή, που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα: «Το χειρότερο είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή».
Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα Κυπριωτόπουλα. Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο». Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ, μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν σαν σφαχτάρια.
Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου. Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες. «Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό. Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι, μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς. Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα, όταν σ’ έναν τοίχο των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφιτι: «Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι• καταντάς»!
Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- της Λαρισας , θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει κατ επαναληψιν . Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία». Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και – το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται στην Αθήνα με τα εξαρχεια και το Πολυτεχνειο δεν είναι επαναστατικές εκρήξεις• είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους ιδεολογίας. Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα νερά.
Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακολουθα συγκινητικά: «Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της». Αυτό που δεν κατανοούν ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής «τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ως ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη, εισάγεται και στην Ελλάδα.
Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ. αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαν-τεία». Όταν ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν: «Αρπάζουσιν, επιορκούσι, τοκογλυφούσιν, οβολοστατούσιν».
Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει ελληνικά.
Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο Πάνος Καραβίας, «για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια τρισυπόστατη φλόγα».
Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί ου μενετοί», να ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί ζωής.
Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.
Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως αγαπά ο καννίβαλος το θύμα του με …σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε, όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος». Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει:
«Μή γελαστεῖτε απ’ τόν καημό σας καί σας πάρει ο ύπνος γιατί καινούργια σύννεφα πλακώσαν τήν πατρίδα! Μαύρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν μολύβια πάνω απ’ τά σπίτια μας, πάνω απ’ τούς τάφους των παιδιών μας!